Heb je zelf een gedicht ivm autisme? Mail het ons door!

 

---

Mijn wereld, mijn gevoel

Voor mij draait de wereld op z’n kop,
ik geraak maar niet aan de top.
Alles komt vanuit mijn hart,
al blijft de wereld even hard.
Niemand die me vraagt of ik het wel begrijp,
de context snappen is steeds weer een heuse strijd.
Kleine details trekken mijn aandacht,
Wat had je dan gedacht.
Ik ben er zo diep mee begaan,
dat andere dingen aan mij voorbijgaan.
In rekenen ben ik sterk,
dan maak ik een fantastisch werk.
Maar inhoudelijk begrip is een ander verhaal,
dat is voor mij geen duidelijke taal.
Er zijn zoveel mooie dingen,
die brengen mij aan ’t zingen.
Dan beweeg ik van top tot teen,
tegen schaamte zeg ik neen.
Ook regisseren geeft me een veilig gevoel,
anderen vinden het maar een warboel.
Kortom voor mij is alles als een lied,
maar velen die begrijpen het niet.
Leefde iedereen maar als mij,
Alles zou zo veel simpeler  zijn.

Katty Groven

---

Droog je tranen

Droog je tranen vriend,
want verdriet heb je niet verdient.
Al klonk m’n stem wat hoog,
ik ben echt niet boos.
Maar soms lijk ik niet tot je door te dringen,
al moest ik m’n wens driemaal zingen.
Diep vanbinnen weet ik dat je het niet slecht bedoeld,
maar ik ben ook maar een mens van vlees en bloed.
Samen komen we eruit,
m’n allerliefste spruit.
Je kan prachtige verhalen fantaseren in je spel,
als ik aandachtig luister krijg ik kippenvel.
Vaak vraag je dan om mee te spelen.
zo kan ik weer heel wat van je leren.
Leren hoe je denkt,
waarom je steeds weer die kleuren mengt.
Of waarom wil je steeds een stukje koord,
soms kan je er weer uren mee voort.
Waar het ook voor is bedoeld,
als jij je maar gelukkig voelt.
Kon ik maar eens in je hoofdje kijken,
en tot daar m’n hand naar je reiken.
Dan kan ik zoveel meer voor je betekenen,
op jou kan ik altijd rekenen.
Ook al ben je soms wat traag,
je zus ziet je erg graag.
We doen allen meer dan ons best,
samen vormen we een warm nest.

Katty Groven

---

Autisme voor het leven, niet voor heel even !

Niemand die wat aan je ziet,
maar je begrijpen doen ze niet.
Je hebt erg veel nood aan structuur,
zonder kijk je op een blinde muur.
De context begrijpen is niet vanzelfsprekend,
je weet vaak niet wat het woord of de zin betekent.
Antwoorden doe je dan op jouw manier,
al moet je het tekenen op een stuk papier.  
Nooit zal je de moed opgeven,
altijd even gedreven.
Je houdt erg veel van knuffels en lieve kusjes,
helpen kan je als de beste met kleine klusjes.
Steeds liefdevol en luisterend als een vink,
ik vind je een echte stoere bink.
Je bent een vrolijk kind,
door mama heel bemind.
Ik zou je voor niets of niemand willen ruilen,
nog voor geen paleis met 100 zuilen.                                        
Je bent mijn hartendief,
Ik heb je o zo lief ! ! !

Je mama

Katty Groven

---

Zijn er maar meer mensen die leren begrijpen wat er in mijn hoofd omgaat
Ik kan het zelf niet uitleggen, omdat ik niet goed over mijn gevoelens praat

Dus heb ik begeleiding nodig die me goed observeert
Zodat hij kan voelen en zien wat er in mijn hoofd bivakkeert

Als ik je niet begrijp, raak ik de controle over mijn lichaam kwijt
Dan kan ik gaan schreeuwen, slaan of bijten, wat me achteraf enorm spijt

Ik wil je geen pijn doen, dus ik hoop dat je het niet persoonlijk opvat,
Het is mijn manier van uiten, dat er iets niet goed zat

Probeer altijd kritisch te kijken naar jou houding of lichaamstaal
Want elke beweging die jij onbewust maakt, is voor mij een onduidelijk signaal

Elk signaal dat jij geeft, komt bij mij veel sterker binnen dan bij een “normaal” mens
Dus probeer goed in de gaten te houden: wat is mijn grens.
Als je mij de goede begeleiding kan geven,
dan heb ik de mogelijkheid om te kunnen genieten van mijn leven

Bert FOX

---

 

Een vat vol onbegrip

Men zegt, je hebt geen grote handicap
Neen, ik hoor en zie
ALLEEN
Dingen die jij niet ziet en hoort
Het ritselen van zonnewering, het geroezemoes
Het doet wel pijn.

Men zegt, je hebt geen grte handicap
Neen, ik mank niet en ben niet spastisch
ALLEEN
Ik hinkel achterop, een kronkel in mijn hoofd
Mijn kop doet pijn.

Men zegt, je hebt geen grote handicap
Neen, ik ben niet doof en stom
ALLEEN
Ik hoor de dingen anders
’t klinkt soms zo hard en ’t doet zo’n pijn

Men zegt, je hebt geen grote handicap
Neen, ik ben niet blind
ALLEEN
Ik zie de dingen anders.

Men zegt, je hebt geen grote handicap
Neen, ik vergeet niet
ALLEEN
Ik kan zo moeilijk dagen onthouden als
Ik mijn streepjes niet zet.

Men zegt, je hebt geen grote handicap
Neen, ik heb armen en benen, handen en voeten
ALLEEN
Mijn hoofdje is een doolhof
Ik loop wel tegen muren en vind mijn weg niet.
Ik mag niet klagen maar het doet wel pijn

Men zegt, je hebt geen grote handicap
Neen, ik hou mij sterk
ALLEEN
Het voelt niet goed
En ’t doet zo’n pijn

Bedankt Gon juf Hild voor de steun en het vertrouwen.
Volgend schooljaar moet ik het  ALLEEN aankunnen !!

W. B., jongen van 13 , met ASS en dysorthografie

---

De wereld en ik
Gaan niet altijd samen
Soms gaan de woorden
Gewoon langs elkaar

Dan zeg ik iets
Maar de ander
Snapt het niet
Dan zegt die iets
En dat snap ik dan niet

Soms kan ik niet duidelijk
maken wat ik bedoel
Dan wil ik de ander wat zeggen
Maar de woorden kan ik niet vinden

Soms is het moeilijk
Om met andere te praten
Gewoon omdat ik niet weet
Wat ik dan zeggen moet

Het lijkt allemaal zo eenvoudig
Maar steeds die kleine problemen
Geven me soms het gevoel
Dat ik niet in deze wereld pas

Tom Nys

---

Mega cool dat wil ik zijn,
Anders dan anderen, dat is niet fijn.
Apenstreken uithalen doe ik graag,
Razend word ik soms en dan klop ik mensen in hun maag.
Tegelijk wil ik vrienden net als iedereen,
Eigenlijk verdien ik ze wel, maar sommige vinden me gemeen.
Naargelang de stormen en winden,

Wacht maar, ik zal ze vinden, die vrienden!
Altijd zenuwachtig op mijn stoel,
Creatief, grootse plannen, slordig, ... wat een boel!
Helpende hand, vriendelijk karakter, goede wil,
Tegen dat je me nodig hebt, geef een gil!
Eerlijk, koppig, licht ontvlambaar, ook wel lief,
Recht voor de raap, speel graag open kaart,
Soms misschien anders, maar zeker niet minder waard !

Maarten, 11 jaa

---

“Anders zijn.”

“Anders”, maar niet minder
’t geeft hen wel veel hinder!

Wij, als ouders, zitten vaak met onze handen in het haar.
Men begrijpt onze kinderen niet, men vindt hen soms raar.

Voor hen is de wereld zo ontzettend bizar
Hun denken maakt ’t hen hierbij moeilijk, dat is rigide en star.

Een vangnet is wat ze nodig hebben om te kunnen overleven.
’t Vraagt extra aandacht en veel geduld om hen dat te kunnen geven.

De wachtlijsten hiervoor zijn ontzettend lang.
De tijd tikt wel verder en dat maakt ons zo bang.

GOn zal hen extra ondersteunen,
dat hebben ze nodig, daarop kunnen ze leunen.

Maar jammer genoeg komt ook GOn in ’t gedrang,
en is ook deze begeleiding niet meer voor heel lang.

Vandaar onze vraag om GOn-begeleiding voor onze kinderen te laten bestaan.
Ze hebben het nodig om verder te kunnen gaan.

Ze hebben nood aan mensen die hen met liefde, begrip en steun omringen.
Dat geeft hen vertrouwen en moed om hun eigen “ik” niet te verdringen.

Ook zij hebben recht op een leven in onze maatschappij,
ongeacht hun beperking, ZE HOREN ERBIJ!!

-Lieve